Sensizliğe Sone

Salı, 02 Ekim 2007

Sensizliğin ölüme benzediği o yerde Bir el uzanır çeker beni yaşamaktan O kalır dolu, hüzün dolu gecelerde Birer kan çanağı gözlerim ağlamaktan Gitgide yayılır damarlarıma yokluğun Bir hançer bilenir kalbimde soğuk, sivri Durup durup vurur başıma sarhoşluğun Üstüste içilen dopdolu kadehler gibi Artık ne yapsam boş, uykular gitti gelmez Vıcık vıcık bir gecedir elllerimde kalan Güneş doğmayı, karanlık bitmeyi bilmez Saplanır kalbime bir türlü geçmez zaman İçerim senden uzak günlerin getirdiği Yavaş yavaş öldüren bu zehir sensizliği. Ümit Yaşar Oğuzcan

 

< Önceki		Sonraki >

ADnet Reklamları	Siz de reklam verin