Beyaz

Pazar, 30 Eylül 2007

Ağlamaktan kirpiklerimin gözlerime küstüğü, Rengini yitiren yorgun ve puslu ala gözlerime Yalnızlığımın karası düştüğünde karar verdim beyaz yaşamaya. Gündüzdeki karanlıları Gece rüyalarımda beyazla yoğurdum Yoldaş ettim onları. Savaşlarda barış olsun diye gösterdiğimiz bayraktaki beyazı, Son yolculukta, son kostüm olarak giyeriz terk ederken dünyayı. Güneşin rengiyle eşdeğerken Tarladan soframıza geldiğinde yediğimiz ekmeğin gölgesi de beyaz. Zifaf gecesine girmeden giydiğimiz Her genç kızın rüyası gelinlik Aynı gecede namusa serilen çarşaf beyaz. Gece, karanlığı ışıtan ay dede Gündüz, göklerde uçuşan bulut beyaz. Bayram günlerinde delikanlıların giydiği fiyakalı gömlek beyaz. Acısı, kanayan bir yara olan ayrılığın simgesi güller, Gözyaşımızı sildiğimiz kağıt mendiller, Baharın müjdecisi, aşk falı baktığımız papatyalar beyaz. Hırçın denizin sahile vuran köpükleri Güvertedeki subayın çaktığı selam Barış temsilcisi güvercinler beyaz. Bir kar tanesinin mevsime attığı imza Hiçbir zaman üşümeyen kardan adam Yollardaki şeritler Adana’da yetişen pamuk Van canavarina kardeş kedimiz beyaz. Yazdigim sekseninci şiirim, Yolun sonunda görmekten korktugum mezar taşim Zamana yenik düşen saçlarimdaki aklar beyaz. 11.11.1999 Sabriye Kavuncu Favori olarak işaretleyin Bookmark Bunu e-posta ile gönder Yorumlar (0) Yorumları göster/gizle Yorum yaz Yorum formunu göster/gizle isim E-posta Başlık Yorum daha küçük | daha büyük E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar) Okudum ve kabul ediyorum Kullanım şartları. Yorum Ekle

 

< Önceki		Sonraki >