Ölünün Odası

Pazartesi, 24 Eylül 2007

Bir oda, yerde bir mum, perdeler indirilmiş; Yerde çıplak bir gömlek, korkusundan dirilmiş. Sütbeyaz duvarlarda, çivilerin gölgesi; Artık ne bir çıtırtı, ne de bir ayak sesi... Yatıyor yatağında, dimdik, upuzun, ölü; Üstü, boynuna kadar bir çarsafla örtülü. Bezin üstünde, ayak parmaklarının izi; Mum alevinden sarı, baygın ve donuk benzi. Son nefesle göğsü boş, eli uzanmış yana; Gözleri renkli bir cam, mıhlı ahşap tavana. Sarkık dudaklarının ucunda bir çizgi var; Küçük bir çizgi, küçük, titreyen bir an kadar. Sarkık dudaklarında asılı titrek bir an; Belli ki, birdenbire gitmiş çırpınamadan. Bu benim kendi ölüm, bu benim kendi ölüm; Bana geldiği zaman, böyle gelecek ölüm... 1925 Necip Fazıl Kısakürek Favorilerim Arasında Ekle Bookmark Email Yorumlar (0) Yorum Yaz Yorum formunu Göster/Gizle Email İsim     Yorum küçült | büyüt   Email ile abone ol (Yalnızca kayıtlı kullanıcılar) Okudum ve kabul ediyorum: Kullanım sözleşmesi. Yorum Ekle

 

< Önceki		Sonraki >

ADnet Reklamları	Siz de reklam verin