Anneme Mektup

Cuma, 21 Eylül 2007

Ah anam, bu yabanda hoyrat rüzgarlar esti, Güler yüzlü, medeni (!) haramiler yol kesti, Can verirdik uğrunda sevdamız mukaddesti, Bağından koparılan güllerime ağladım... Korkularım büyüyor peşime sal gölgeni, Hüzün yoldaşım oldu, terketti umut beni, Ne olur dualarla yine sen avut beni, Benden uzağa giden yollarıma ağladım... Yapayalnız ölürsün hasta olsan kime ne ? Komşular duvarları aşıp gelemez anne, Nice insanımızın ateş düştü kalbine, Dört bir yana savrulan küllerime ağladım... Burada akla ziyan öyküler yaşanıyor, Geceler kahrolmakta, şafaklar utanıyor, Perdeler yırtıldıkça sokaklar utanıyor, Döndüm kendi içimde hallerime ağladım... Neler yitirdik neler, varamadık farkına Temeline harç olduk, ter akıttık arkına, Zamanla boğuşarak dönsün diye çarkına, Kaptırdığım elime, kollarıma ağladım... Güzel anam, ezandan mahrum olmak ne demek ? Hasret zindanlarında mahkum olmak ne demek ? Diyar diyar gezdirdi bizi bir dilim ekmek... Başını alıp giden yıllarıma ağladım... Mehmet Atilla Maraş

 

< Önceki		Sonraki >

ADnet Reklamları	Siz de reklam verin