Bir Huylanışın Öyküsü

Pazar, 16 Eylül 2007

kendini bildi bileli yalnız konumuyla ilgili yalnızlığında gerçekten yalnız olduğunu sanarak çıldıran korkunç kalabalık bir adamdı dünya süreli nöbetlerle köpükten giysiler biçip ağızlara çarpmalarla geliyordu sara ufaktı onun çok çakısı oldu o adamın çoğalan ağzını ilk gördüğünde bütün çakılarını kaldırıp atacaktı bir gece yeryüzünün en ağır baltasıyla en kuytulardaki ağaçtan kesti ve önündeki salkım saçaktan bir tutam saçtı kalkan geceye koşaraktan ve işte öye oldu köye ilk gelen jipin altında arkadaşından fışkıran kanda da yine öyle bağırarak kalkıp ve böyle başladı saçlarının isyanı İlhami Çiçek Favori olarak işaretleyin Bookmark Bunu e-posta ile gönder Yorumlar (0) Yorumları göster/gizle Yorum yaz Yorum formunu göster/gizle isim E-posta Başlık Yorum daha küçük | daha büyük E-posta ile takip (sadece kayıtlı kullanıcılar) Okudum ve kabul ediyorum Kullanım şartları. Yorum Ekle

 

< Önceki