Zorla Aşk Olmuyor

Perşembe, 29 Kasım 2007

Kırık dökük sevdalar kaldı geriye ellerimde Şimdi yalnızım şimdi çaresizim şimdi kimsesizim Benim kadar durgun benim kadar sessiz Ve yalnız bir gölün kıyısına uzandım düşlerimle Varlığın mutluluğumdu yokluğun mutsuzluğum Yüreğim ak tüylü kuğuların sürmeli gözlerinde çarpıyorken Gözlerim ise suların duru sessizliğinde yıkanıp arınıyordu Umutlarımı alıp bilinmezliğe götüren nehir Bir gün onları bana geri getireceksin biliyorum Ve biliyorum ki bu yalnızlık bir gün son bulacak Parmaklarımla yüzüme dokunuyorum Yanağımdan senin izlerin bulaşıyor elime Ve parmaklarım sen kokuyor nedense İlk kez güzel günlerin varlığına inandım seninle Umut doldu içim ve umudum oldun Ellerimi dağların doruklarına kaldırmışım Geceyi durduruyorum gökyüzünde Sen gelmeden önce bu güzellikler örtülmesin diye Çünkü güzel olan her şeyde bir eksiklik var sen olmayınca Ve sen olmayınca ben de bir hiçim aslında Bilirim acı verir susmak insana Konuşmak istersin kelimeler boğazında düğümlenir İşte o zaman her şey bitmiştir aslında Ne kelimeler  ne de susmak bir şey anlatamaz artık Gerçekler acıtır yüreğini ve yüreğinle ağlarsın Uzun zamandır ağlayamıyordum Artık ağlayabiliyorum yokluğuna umutla Tenimde hissettiğim bir burukluğa ağlıyorum Gözlerim seni unutmasın diye ağlıyorum Seni düşünüyorum yine ağlıyorum Seni düşündüğümde içime bahar geliyor Aklımdan çıkartamadığım saçlarının yağmur kokusu Gözlerimden silemediğim yosun yeşili gözlerin geliyor Bir şarkının notalarında bulduğum huzur Savunmasız bir bebek gibi ağlamalarım geliyor Zalim ayrılık saplanmıştır bir kere en derinlere Duyulan sadece iç çekişlerdir artık Bir de dilimin ucuna gelen ve bozguna uğrayan kelimeler Gözyaşı da suskunluğun meyvesidir ne çare Dokunur acının üzerine ılık tuzlu bir ilaç gibi Ve ilk defa gözyaşlarıma dokunmaktan korkmadım İlk defa kirpiklerime konan serçeleri kovalamadım Uzun zamandır ilk kez kendimle baş başa kaldım Güneşe uzanıp ellerini tuttum tenini kokladım Sonra beni izleyen kelebeklerden utanıp odama kaçtım Akamayan ırmaklar gibi acılar çekmekteyim Vahşi kısraklar geçiyor gözlerimin önünden Bazen bir ağrı saplanıyor yüreğimin ta orta yerine Düşlerim geçiyor aklımdan sen geçiyorsun Ve bir an da soluduğum havam oluyorsun Bu gece yalnızlığın kucağına verme beni ne olur Gözyaşlarım gibi dünyam sensin şiirler sensin bu gece Her geceden daha çok benimsin hayalimdesin bu gece Oysa bir görsen ellerim kan yüreğim kan düşlerim kan Çünkü seni öldürdüm bu gece Ellerim acıyor sesim kısılıyor yüreğim ağlıyor yokluğuna Avaz avaz ölene kadar Ya da sen beni duyup ta gelene kadar bağırmak istiyorum Ağlayan sesim bana izin vermiyor gözyaşlarım titriyor Ve anlıyorum ki “zorla aşk olmuyor” 20. 07. 2007 / ANKARA Emine Sevinç Öksüzoğlu

 

< Önceki		Sonraki >

ADnet Reklamları	Siz de reklam verin