Ölümün Soğuk Yüzü

Perşembe, 29 Kasım 2007

ÖLÜMÜN SOĞUK YÜZÜ                                   (Sevgili Anneannem Emine Doğan’a) Hayatın bir başı bir sonu olduğu gibi Her şeyin ve herkesin bir sonu vardır İşte gün kararmak üzere Günün de sonuna geldik anneanne Gün geceye gebe kaldıkça Soğuk bir gölge düşüyor yüzüne Işık yansımıyor artık düşlerine Başka başka boyutlara yol alıyor ruhun Gecenin karanlığıyla ruhun gidiyor bilinmez uzaklara Ve o bilinmezlikte buluşacaksın annen ve babanla Karanlıktasın ama kararsız değilsin Ses bekliyor çığlıkların sessiz bir gemide Her taraf boşluk hız alıyorsun dibe doğru Tutunamıyor adımların gidiyorsun durmadan Yaşamın boyunca hiç mutlu olamadın belki Belki de içten bir gülümseyişe sancı çektin senelerce O güzel gözlerin kör karanlık gecelere mahkûm kaldı Sen güzel gülüyordun ama Gözlerin karanlığa mahkûm etmişti seni bir kere Yirmi yılın geçti karanlık puslu bakışlarda Sen de bir gün görmedin Sen de mutlu olamadın be anneanne Hatırlıyorum da Gözlerin aydınlık günler kadar güzel bakardı Karanlık senden korkar ışık sana kucak açardı Gençtin yiğittin dağlarla güreşirdin Biz de çocuktuk o zamanlar Koyunları otlamaya götürürdük birlikte Biz ablamla papatya toplardık Sen de o papatyalardan taç yapardın saçımıza 1- Son bir kez göremedim Bir yaz güneşinden ödünç aldığın yüzünü Öpüp koklayamadım bana taç yapan pamuk ellerini Şimdi mahcup ay ışığı örtüyor o yorgun bedenini Gözlerim kapanır kapanmaz gözlerin yaklaşıyor gözlerime Gözlerin ne de güzel bakıyor anneanne Sen yaşarken farkına varamadığım güzelliğimsin Bakışında huzur bulduğum Atam Canımın canı, anamın anasısın Bizleri bırakıp gitmek istiyor yorgun bedenin Buza dönmüş o gül yüzün pamuk ellerin Sevgi dolu bir bakışla son nefesini verdin Ve “ölümün soğuk yüzü” gelmiş yüzüne anneanne 13. 06. 2007 / ANKARA Emine Sevinç Öksüzoğlu

 

< Önceki		Sonraki >

ADnet Reklamları	Siz de reklam verin