Gülünce güneşler açan......

Perşembe, 29 Kasım 2007

GÜLÜNCE GÜNEŞLER AÇAN ……                                           (Sevgili Eşim, hayat arkadaşım                                                                                           M. Emin Sevinç’e)                Gülünce güneşler açan uzağım Kendimi yalnız hissediyorum Çevremde neden hep maske takan insanlar var? Neden en çok istediklerimiz, hep en uzağımızda? Bu garip anlamsız duygular Yani adını koyamadığım şeyler                                             boşluk gibi                                                          saydamlık gibi                                                                              karanlık gibi Gülünce güneşler açan yakınım Kimse tanımıyor artık aşkı Umursayan yok heyecanları, beklentileri Deli gibi çarpan yürekleri Bir ben miyim böyle? Ya da bir tek sen misin oralarda? Gülünce güneşler açan can özüm Gecenin zifiri karanlığında düşüyorsun aklıma Bunca karanlığa ve karamsarlığa rağmen Bıkmadan usanmadan düşünüyorum seni “Kavuşacağız” diyorum “Kavuşacağız ama ne zaman”? İçime düştüğü zaman bu hasret sancısı Sığınacak bir yer arıyorum Belki de hasrettir bizi böyle bir sevdaya iten Onun için kızsam mı bilmiyorum ayrılıklara Çelişkide kalbim                           bir çıkmazdayım Bir tek şeyi tam biliyor ve inanıyorum “Seni seviyorum” gül yüzlüm Gülünce güneşler açan mesafesizim Bazılarını korkutan kaybetmektir ya Bense kaybedilenleri kazanmaktan korkarım Ama korkum onları kazanmakta değil                                    yeniden kaybetmektir aslında İçimin gülen yüzü Yaşanılası iklimim Gözleri yıldız yüzlüm beni özler misin? Yoksa dokunsam ağlar mısın? Gülünce güneşler açan bitimsiz sevgim Beni sevda yerimden vurdu yine zaman Mesafelerin uzaklığında                      gülüşünde yakaladığım yakınlığım Zamanın               mekânın                            yolların Ne kadar da küçülüp değersizleştiğini seninle öğrendim Gülünesi güneş yüzlüm Hani demiştim ya Bazı şeyler nedensiz de güzeldir Bazı şeylere ortadan başlanır Yaşam boyu da sürüp gider Gülünce güneşler açan ilk yazım Yüreğimde öyle bitimsiz bir sevgi var ki Tüm varlığım seninle dolu Öyle olmalı ki Sevgilerin en güzelini sana vermeliyim Aslında yaşadıklarımız fırtına öncesi sessizlik gibi Biliyorum                  her şey yaşanmak                                             aşmak                                                       ve öğrenmek içindir Yoksa kocaman bir kumsalda Deli bir rüzgârın önüne kattığı Küçük kum taneciklerinden ne farkımız kalır ki Gülünce güneşler açan aşkım Yalnızlık bir şarkıdır benim için Ölüm ise kanatlı bir rüzgâr Ölümün soğuğundan içim titrer Sonra da gözyaşlarım Karanlık gecelerin ötesinden yırtıp gelir Akşam sevdasında oynaşan duygularıma Gölgeler yansır sevincimin üstüne Yüreğimin çırpınışını duyarım bir anda Ve gözlerindeki yaşamı düşünürüm öylece Gülünce güneşler açan bahar tomurcuğum Bir gün hayatın tüm güzelliklerinden vazgeçip Sessiz sedasız ölüme gitmek istersen Yanıma gel ki Sana sensiz yaşamanın                                     sensiz olmanın Ölümden bile beter olduğunu göstereyim Gülünce güneşler açan gül yüzlüm Biliyorum ki Sen de yapaylıktan, maskelerden eser yok Koşulsuz seviyorum seni Seviyor ve özlüyorum Biz yüreklerimize hapsettik sevgilerimizi Önceleri hep ağlayan gözlerimde Artık mutluluğun izleri var Gözyaşımın rengi mutluluğun tablosunu çiziyor Soğuğun ve karanlığın vehameti Artık beni boğuyor Gülünce güneşler açan son yazım Uzun ve sessiz bir geceden çıktım Yorulmuş rüyalara astım resmini Her sabah söyledim                    gün ışığının bile silemediği ismini Herkes duydu bir sen duymadın Gülünce güneşler açtı yalnızlığım Sen gülmedin…                           ben gülmedim…                                                       gülemedik… Emine Sevinç Öksüzoğlu

 

< Önceki		Sonraki >

ADnet Reklamları	Siz de reklam verin