Çocuklar ve Ben

Cuma, 24 Ağustos 2007

Hiçbir çocuk bana baba demedi Ben hiç "baba" olmadım ki.. Baba diyen tatlı sesi Sokaklarda, komşularda duydum Sokaklarda, komşularda gördüm onları. Koşuyorlar, gülüyorlar, oynuyorlardı, Ana diyorlardı, baba diyorlardı Koşup sarılıyorlardı boyunlarına Analar, babalar çocuklarını Öpüyorlar, okşuyorlar, seviyorlardı; Hiçbir çocuk içtenlikle, sevecen Atılmadı, sarılmadı boynuma Benim hiç çocuğum olmadı ki... Sevgilerin en kutsalı çocuk sevgisi Seslerin en güzeli baba diyen ses Ben hep bu türkülü sesi dinlerim Ben hep baba diyen sesi duyarım Bir çocuk bana doğru koşsa uzaktan Onu, birden sımsıcak ruhumla kucaklarım.. Geceyarısı bir çocuk ağlasa uzaklarda, Anasından, babasından önce duyarım.. Günün haber saatlerinde, Radyoda, televizyonda Dergilerde, gazetelerde Yollarda, sokaklarda Öldürüldü, öldü derler Ah... yavrum derim... Oysa ne öleni bilirim, Ne öldüreni. Çaresiz alıp başımı giderim, Ağlayan analarla, babalarla beraber Uykuyu gözlerime haram ederim... Oysa hiç bir çocuk bana baba demedi, Ben hiç baba olmadım ki Ahmet Tufan Şentürk

 

< Önceki		Sonraki >

ADnet Reklamları	Siz de reklam verin