|
Memleketimi Seviyorum (Nazım Hikmet)
|
|
Pazar, 31 Aralık 2006 |
"Memleketimi seviyorum:
çınarlarında kolan vurdum, hapisanelerinde yattım.
Hiçbir şey gideremez iç sıkıntımı
memleketimin şarkıları tütünü gibi.
Memleketim:
Bedreddin, Sinan, Yunus Emre ve Sakarya,
kurşun kubbeler ve fabrika bacaları,
benim o kendinden bile gizleyerek
sarkık bıyıkları altından gülen halkımın eseridir.
Memleketim.
Memleketim ne kadar geniş:
Dolaşmakla bitmez, tükenmez gibi geliyor insana.
Edirne, İzmir, Ulukışla, Maraş, Trabzon, Erzurum.
Erzurum yaylasını yalnız türkülerinden tanıyorum,
ve güneye
pamuk işleyenlere gitmek için
Toroslardan bir kere olsun geçmedim diye
utanıyorum.
Memleketim:
develer, tiren, Ford arabaları ve hasta eşekler,
kavak söğüt ve kırmızı toprak.
Memleketim:
Çam ormanlarını, en tatlı suları ve dağbaşı göllerini
seven alabalık
ve onun yarım kiloluğu,
pulsuz gümüş derisinde kızıltılarla
Bolu’nun Abant gölünde yüzer.
Memleketim:
Ankara ovasında keçiler:
kumral, ipekli, uzun kürklerin parıldaması,
yağlı, ağır fındığı Giresun’un.
Al yanakları mis gibi kokan Amasya elması.
Zeytin, incir, kavun ve renk renk salkım salkım üzümler
ve sonra kara saban
ve sonra kara sığır
ve sonra: ileri, güzel, iyi her şeyi
hayran bir çocuk sevinciyle kabule hazır
çalışkan, namuslu, yiğit insanlarım
yarı aç, yarı tok...
* * *
Hapishanede "Memleketimden İnsan Manzaraları" adlı bir başyapıtı yazmış, hapishanelere ve sürgüne rağmen ülkesine ve halkına küsmemiş Názım Hikmet’in bu şiiri ile bütün okurlarımın 2007 yılını kutlarım.
Özdemir İNCE 31.12.2006 Hürriyet
|
Haberler 
Yorumları göster/gizle
Yorum formunu göster/gizle