Külün altında duruyor bedeninsönmüş meşe gövdesi,ertelenmiş yazlar.Kül: Senin kendi ipek külün,kül: beklemekte uyanacağı rüzgârı.Yeniden yaratıyorum seniduyan beynimledüşünen yüreğimlekollarımın içinden giderek.Anımsarım, sana dokunduğum zaman,bir yanım bir yanına dokunduğunda,huş yaprağı olarak kokman gerekceylan teri...

Bir hırs bürümüş gözleri, her yerde talanHanlar mı saraylar mı kabirlerde kalanDeğmez bu hayat çalmaya sazdan başkaHıçkırdığımız, güldüğümüz gün de yalan.Kaynak: Ve Günahlar Var YaVedat Varol