'Bu şiir, ozanın ölen karısı için söylediği ağıttır.'Yurt yuva kıldığın tenli mereğiDüzüp kotardığın tepir eleğiŞu kavdan yaptığın tecir tereğiDivan-ı Bari'ye yadigar götürElinle ördüğün çöpür ağınıKahan eylediğin kelem bağınıŞu kabal biçtiğin sap orağınıAl Ulu Tanrı'ya bergüzar götürYetim...

Bak, ölüm güzü kıskanıyorşimdi ıssızdır onun sevimli kedisive herkes onun el değmedik yerleri olduğunu sanıyor.uzuyor defterine uğrayan kan lekesisenin kuşların olurdu mevsimi yolculuklara çağıraniçli taşra kızların gizemli eviçlerikapıların olurdu korkudan çok denizlere açılano denize açılan ellerin nerde şimdi?yine bir güz...

Gördümdü o gümüş tenli dünyâyı,Kapı kapı hakîkatı ararken;Ve onun ötesindeki manâyı,Buldum bulanlarla bir sabah erken...Artık gözlerimde tüllenen eşyâ,Tıpkı bir kitaptı ışıktan, renkten;Bu bildiğim arz, o göz kırpan semâ,Bir güzel endâmla karşımda yekten;Nergis gibi o mahmûr...