İnsanoğlu için yaşam, temelde “bakma” eylemi içinde oluşur ve yoğunlaşır. Bu eylem kesintisiz ve süreklidir, zamanla ve mekânla dolaysız ilişki içindedir. Bu süreklilik ve dolaysızlık insanoğlunun kendisi için de geçerlidir. Kimi insan; nesneler, olgular ya da ilişkiler aracılığı ile kendine bakmayı, pek beceremeyip dolaysız...

psikastenide ve çöküntüde ortaya çikar. Hasta kendinde degilmis gibi bir duyguya kapilir. Dis dünya ona garip ve gerçekdisi gözükür. Vucudu kendinin degilmis gibi gelir ve bu duyumlari bazen tüm kisiligine yayilir.

Önde görünmek, her şeyde söz sahibi olmak, her şeyi kendi düşüncesine uydurmak, hep dediğini yaptırmak çabası ve tutkusu."Benlik dâvası güden insanlar bir yere varamazlar."

Ruhsal etkinlikleri düzenleyen merkez.